اینکه با آغاز جنگ تحمیلی و در میان بسیاری از جوانانی که آن روزها و با آغاز فصل سازندگی و رفاه سالاری و مصرف گرایی که همه به دنبال کار و زندگی خویشاند، کسی پیدا شود که از خاطرات جبههها بازبانی ساده سخن بگوید حتما کاری است که بسیاری دنبال اش نرفتهاند!
دشتبان را شاید بتوان از بهترین رمانهایی دانست که در سالهای اخیر در حوزه ادبیات دفاع مقدس نگارش شده است. اثری که جز آثار دسته نوجوان قرار میگیرد و با این حال داستانی برای بزرگترها هم هست. روایت داستانی که جنگ را برای نوجوان هم به ارمغان میآورد. داستان دشتبان داستان زندگی است در زیر توپهای دشمن. داستان جنگ با طبیعت و آوارگی که از جنگ آدمها متاثر شده است!
شاید بتوان همیشه از آفتاب گفت. از آفتاب گفتن کار سختی نیست. اما اینکه بخواهی آفتاب را به تعریف بنشینی حتما کار سختی خواهد بود. آن هم نه آفتابی که در آسمان است! آفتاب آسمان همه چیزش عیان است. شاید به تعبیری رو بازی میکند. اما وای از آفتابهای روی زمین. افتابهایی که هرچقدر هم بخواهی به تعریفشان بنشینی زبان قاصر است و قلم ناتوان. مخصوصا اگر آن آفتاب، آفتاب بازمانده دشت کربلا باشد…
