رمان «خودخواهان» نوشته فدریکو توتزی با ترجمه اثمار موسوینیا منتشر شد. نویسنده در این اثر با نشان دادن اضطراب روانی شخصیت اصلی داستان، ناتوانیهای او را در ایجاد ارتباط با اطرافیانش نشان میدهد./
به گزارش کتابخوار به نقل از ایبنا، این رمان با روایتی عاشقانه، داستان زندگی موسیقیدانی را روایت میکند که با مشکلات روحی و روانی خاصی دست و پنجه نرم میکند. مشکلاتی که سبب میشوند او نتواند با اطرافیان خود به درستی ارتباط برقرار کند و در کارهای هنری خود نیز به مشکل برمیخورد.
این رمان یکی از آخرین آثاری است که به قلم توتزی نوشته شده، با این حال نخستین اثری است که از وی در ایران ترجمه و منتشر میشود. شخصیت اصلی داستان داریو گاوینای نام دارد و وقایع داستان در شهر رم میگذرد. نویسنده رمان فضای وهمانگیزی را در شهر رم به تصویر میکشد و مشکلات شخصیت داستانش را نیز به کمک همین فضا بهتر نشان میدهد. رمان نوعی کاوش روانکاوانه در ذهن شخصیتهاست، کاوش در منطقه تاریکی که روان نام دارد.
گرچه منتقدان بسیاری نوشتههای توتزی را ستودهاند، اما آثار او خیلی مورد استقبال مخاطبان عام قرار نگرفتند. برخی دلیل این کم توجهی را تلخی و ناامیدی بنیادینی دانستند که در آثار توتزی مشاهده میشود و عده دیگری از نثر سخت و ثقیل نویسنده به عنوان بارزترین دلیل برای این امر یاد کردند. این نویسنده مطالعات زیادی در باب روانکاوی مدرن و رویا داشته و این امر را میتوان در آثار وی به خوبی مشاهده کرد.
این تلخی و ناامیدی که از آن یاد شد را میتوان در شروع داستان هم مشاهده کرد. راوی داستان از شخصیتی سخن میگوید که «بدبختی و فلاکت قصد داشت حتی به درون روحش نیز رسوخ کند»؛ فردی که «حتی تکه نانی برای خوردن نداشت» و «هرچه بیشتر رنج میبرد و ضعیفتر میشد مسایل نیز آشکارتر و واضحتر و به مانند توهماتی بر او پدیدار میگشتند.»
از همین عبارات هم میتوان دریافت فضایی که منتقدان برای کارهای توتزی تشریح کردهاند، خیلی هم بیشباهت به آثارش نبوده و مخاطب با پیش رفتن در داستان ممکن است تحت تاثیر فضای سرد و غمزده آن قرار بگیرد. با این حال، دانش وسیع نویسنده و تسلطش به حوزههای روانشناسی سبب شده نوشتههای او به پرمعناترین و تاملبرانگیزترین آثار در حوزه ادبیات تبدیل شوند.
در بخشی از این داستان آمده: «احساس و عاطفهاش نسبت به آلبرتینا، مختصری به یکی از آن شعاعهای نوری شبیه بود که بعد و مسافتی اندک را آشکار میسازند و باقی چیزها تماما نامعلوم باقی میمانند، ولی خاطرات ییلاق به حسها و ادراکهای موسیقایی بدل میشدند و اندیشههای داریو به نغمهها؛ که روحش تقریباً با آرامش و شفافیتی شگرف میسرودشان. آکوردها مطابق تغییر عواطف و احساسات شکل میگرفتند و یک حس با حس دیگر خود به خود هماهنگ مینمود و همگی بیوقفه در پی هم میآمدند. هنگامی که نغمهها آفریده میشدند، برایش ممکن نبود که بلافاصله آنها را بشنود؛ چنانکه گویی یک نوع کری تسکینناپذیر مانعش شود، اما لحظهای بعد، آن نغمهها را به روشنی دریافت میکرد با وجود اینکه کمی دورتر شده بودند و قادر بود بی هرگونه زحمت آنها را بنگارد.»
توتزی در سن ۳۷ سالگی از دنیا رفت و در زمان حیاتش هفت اثر منتشر کرد و به یکی از پایهگذاران اصلی رمان نو در ایتالیا تبدیل شد. آثار این نویسنده اغلب نثری سخت دارند و وی داستانهایش را با پیچیدگی خاصی روایت میکند.
در پایان این کتاب نیز مقالهای با نام «درباره رمان نو» نوشته جاکومو دبندتی آمده و توضیحاتی افزوده است که میتواند به درک بهتر مخاطب از داستان کمک کند. نویسنده در این بخش تاریخ آغاز رمان مدرن را همزمان با ظهور آثار داستایوفسکی میداند؛ نویسندهای که نخستین ایراد و اعتراض را به روایت ناتورالیستی داشت. انتخاب این مقاله به آن دلیل بوده که در میانه آن و در بررسی رمان نو در کشور ایتالیا، نگارنده مقاله به نویسندگانی چون توتزی و لوییجی پیراندلو اشاره میکند و این دو را از پایهگذاران رمان نو در ایتالیا میداند. وی معتقد است توتزی نوعی زشتی سنگدلانه را بر شخصیتهایش اعمال میکند و با ذکر مثالهایی از آثار این نویسنده، دلایل خود را برای ادعاهایش بر میشمارد.
دبندتی در نقدهایش، توتزی را به «رمان نو» در اروپا و «رمان بحران» نویسندگانی چون جویس، کافکا و پیراندلو پیوند میدهد و معتقد است توتزی و پیراندلو هر یک به شیوه خاص خود از رمان سنتی جدا شدهاند.
رمان «خودخواهان» نوشته فدریکو توتزی با ترجمه اثمار موسوینیا در ۱۲۸صفحه که به بهای سه هزار و ۳۰۰ تومان از سوی نشر افراز منتشر شده است.


